Jak rozpoznać obsesje i nerwice u najbliższych?
Każdy człowiek przeżywa różnego rodzaju lęki związane z bieżącymi wydarzeniami, czy też z tym, co go czeka w najbliższej przyszłości. Większość osób radzi sobie z nimi swoimi sprawdzonymi sposobami, a przeżywanie tych lęków nie wpływa w większym stopniu na ich życie. Istnieje jednak coraz większa grupa osób, u których te codzienne zmagania z rzeczywistości powodują nerwice, bądź też obsesje na jakimś punkcie.
W Polsce dopiero uczymy się dbać o swoje zdrowie psychiczne, zauważać, że nasze uczucia też wymagają dbałości a czasami i porady u lekarza specjalisty czy też terapeuty. Jeśli przeciągające się przeziębienie jest podstawą do tego, żeby udać się do lekarza, tym bardziej powinien nim być utrzymujący się stan niepokoju, który z czasem może doprowadzić do pojawienie się zaburzeń psychicznych zwanych powszechnie nerwicą.
Empatyczne podejście do otaczających ludzi może niejednokrotnie spowodować, że osoba, która odczuwa zaburzenia nerwicowe lub lękowe, będzie w stanie uświadomić sobie, że to, co odczuwa jest chorobą, która wymaga leczenia. Wsparcie w postaci zrozumienia tego, co przeżywa drugi człowiek daje poczucie pewności, że problem, z którym się boryka dana osoba jest do opanowania. Nie należy, zatem lekceważyć niepokojących nas objawów czy u siebie czy też u najbliższych, ale zastanowić się, czy nie są one przypadkiem sygnałem, że mamy nerwicę. Do objawów somatycznych zaburzeń nerwowych należą m.in. powtarzające się bóle głowy, żołądka, serca, drżenie kończyn, zawroty głowy, a także zaburzenia seksualne. Wśród typowych zaburzeń funkcji poznawczych związanych z nerwicą należy wymienić myślenie natrętne, trudności w koncentracji, fobie, zaburzenia snu, czy też nagłe napady lęku.
Leczenie nerwicy natręctw a pozostawienie najbliższych bez fachowej pomocy
Słysząc określenie “nerwica natręctw” kojarzymy je najczęściej z postacią serialowego detektywa Monka, czy też głównego bohatera filmu “Dzień świra” Marka Koterskiego i słusznie. Nerwica natręctw, nazywana przez współczesną medycynę zaburzeniami obsesyjno – kompulsywnymi (ZOK) , to choroba objawiająca się natrętnymi (obsesyjnymi) myślami połączonymi nierzadko z przymusem wykonywania jakiejś czynności (np. stukrotne umycie rąk). U podłoża takich zachowań leży zawsze bardzo silny, obezwładniający lęk. Chory jasno zdaje sobie sprawę z absurdalności i bezcelowości swoich zachowań i myśli, jednak próba racjonalizacji i zaprzestania ich, odwrócenia uwagi nie przynosi efektu. Zaburzenie to w znaczący sposób utrudnia, często również uniemożliwia choremu normalne funkcjonowanie w społeczeństwie (praca, życie towarzyskie).
Osoba cierpiąca na nerwicę natręctw najczęściej ukrywa swoje problemy w obawie przed niezrozumieniem, czy nawet wyśmianiem przez otoczenie. Zwleka z udaniem się do lekarza w nadziei, że choroba “sama zniknie” lub, że uda się ją pokonać “siłą woli”. Tak się jednak najczęściej nie dzieje. Niezbędna i najczęściej niezwykle skuteczna okazuje wizyta u psychologa, psychoterapeuty lub psychiatry. Specjalistyczną pomoc można uzyskać w Poradniach Zdrowia Psychicznego, których oddziały znajdują się w każdym większym mieście, gdzie wizyta jest bezpłatna (w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia) i nie wymaga skierowania. Najskuteczniejsze w leczeniu zaburzeń obsesyjno – kompulsywnych okazało się połączenie farmakoterapii i psychoterapii. Jeżeli znajdujemy w najbliższym otoczeniu osoby mające objawy nerwicy natręctw, wykażmy zrozumienie i wsparcie, pamiętając, że choroba ta, choć jest nierzadko tematem komedii, łączy się ogromnym psychicznym cierpieniem.
Kompulsje, czyli zaburzenia lękowe: stany, objawy leczenie.
Kompulsje, czyli mówiąc inaczej, zaburzenia lękowe stanowią grupę najczęstszych problemów w zakresie zdrowia psychicznego, jakie dotykają współczesne społeczeństwa. Tempo życia i towarzyszący mu stres oraz wymagania, jakie stawiane są przed jednostkami powoduje, że rośnie liczba osób dotkniętych tymi chorobami. Zaburzenia lękowe określane są jako jednostki chorobowe w postaci kodów chorobowych IDC-10 i jako takie podlegają diagnozowaniu i leczeniu.
Wśród typowych objawów, jakie towarzyszom zaburzeniom lękowym należy wymienić ogólne zaburzenia lękowe, ataki paniki, fobie, fobie społeczne, fobie specyficzne, pourazowe zaburzenia stresowe, czy też zaburzenia obsesyjno – maniakalne.
Zasadniczo stosowane są dwa sposoby leczenia zaburzeń lękowych, a mianowicie terapia lekami oraz terapia poznawczo-behawioralna. Terapie te są bardzo często łączone, ponieważ daje to wysoki stopień skuteczności leczenia. Samo leczenie jest oczywiście poprzedzone etapem diagnozowania, który stanowi podstawę do podjęcia leczenia a od prawidłowości diagnozy zależy powodzenie w trakcie leczenie i efekt końcowy, czyli zapanowanie nad swoimi lękami.
Stosowanie terapii lekami jest zazwyczaj konieczne z uwagi na to, że zdecydowana większość zaburzeń lękowych ma za podstawy zaburzenia o podłożu biologicznym. Natomiast metody terapeutyczne, jakie są obecnie stosowane mają wysoki poziom skuteczność w każdym z zdiagnozowanych zaburzeń. Techniki te polegają zasadniczo na procesie reorganizacji myślenia pacjenta poprzez interpretację i zmianę sposobu myślenia na bardziej racjonalny, tak, aby możliwa było w jakimś stopniu świadoma konfrontacja z czynnikami wywołującymi lęki.